فواید در آغوش گرفتن

فواید در آغوش گرفتن

نویسنده: روانشناس/1396 دي 21 پنجشنبه/دسته بندی ها: مقالات

لئو بوسکالیا می گوید: روزی وقتی پس از سخنرانی عمومی، دوستی را که برای دیدارم آمده بود در آغوش گرفتم، آهی کشید و گفت: « چه احساس خوبی! مثل بازگشتن به خانه است، از سفری طولانی.»

 

بیشتر پدرها و مادرها و آموزگاران، تنها زمانی بچه ها را لمس می کنند که یا هل شان می دهند و یا دست شان را می گیرند و به این سو و آن سو می کشانند. در حالی که به روشنی نشان داده شده است که میان نزدیکی جسمانی ای که کودکان حس می کنند و سلامت جسمی و روانی آن ها رابطه ی مستقیمی وجود دارد. بیشتر ما حتی کسانی را که دوست داریم با تمام وجود بغل نمی کنیم. در آغوش گرفتن های مان را برای نزدیکی  جنسی یا لحظه ای که برنده ی جایزه ای شده ایم و یا لحظات دردناک زندگی مان در بیمارستان ها یا مراسم تشییع جنازه ذخیره می کنیم.

طبیعی است که بخواهیم مهر و محبت خویش را نشان دهیم اما به دلیلی مرموز و نامعلوم ملاطفت و مهربانی را با احساساتی بودن، ضعیف بودن و آسیب پذیری برابر می دانیم. این اعتقاد باعث می شود به جایی برسیم که هرگونه تماسی زننده به نظر می آید! جایی که لمس کردن و لمس شدن معنای رنجاندن و رنجیدن دارد. این مساله یکی از بزرگ ترین بیماری های زمان ما شده است. بیماری مهم اجتماعی در جامعه ی مدرن، که باید پیش از رسیدن به مرحله ی بحرانی، درمان شود. اگر به این خطر بی توجه بمانیم- مانند وجود عناصر شیمیایی زهرآگین در غذای مان- ممکن است از نسلی به نسل دیگر افزایش یابد تا جایی که زیان آن جبران ناپذیر شود.

خوشبختانه برخلاف آن چه در درون مان می گذرد بیشتر ما در طی روز به طور ناخودآگاه نزدیکان مان را لمس می کنیم. با هم دست می دهیم، روی یکدیگر را می بوسیم و یا در موارد شوخ طبعانه تر، با دست به پشت دیگری می زنیم. همه ی این ها راه های انسانی برای گردهم آوردن انسان ها، بیان عشق و تفاهم و یا انتقال گرمی و محبت ماست. همه ی این ها کنش های ساده ی آدمی است. با وجود این، این ها برای بعضی از ما حصارهایی تاریخی به حساب می آیند. دوستی، ضمن نقل داستانی اعتراف می کند که چگونه تا زمانی که پی برد پدرش از بیماری سرطان در حال مرگ است،  از در آغوش گرفتن او عاجز و غافل بود. پدر و پسر ناگزیر شدند این فرآیند را با در آغوش گرفتن خامدستانه، که با بیان حقیقی «دوستت دارم» پایان گرفت، بیاموزند. این در آغوش گرفتن، بیماری فاصله گرفتن دوست نازنین مان را شفا بخشید و به پدر و مادر و همه خانواده اش زندگی تازه ای داد.

آن چه این داستان به خاطر می آورد، صحنه ای از یکی از فیلم های آنتونونی، فیمساز شهیر ایتالیایی است. در آن فیلم قهرمان های داستان درگیر فرآیند گسستن پیوندی بودند که زمانی پیوندی مهرآمیز و بادوام بود. عاشق با چشمان اشک آلود، محزون و دل شکسته در حالی که سرش را میان دو دست گرفته، از حرف زدن عاجز است. همسرش می داند که کافی است به نرمی شانه ی او را لمس کند تا وی را از چنین وضعیت پریشان و ناامیدانه ای بیرون بکشد. چندبار تلاش می کند اما گویی که دست او آن قدر سنگین است که نمی تواند این کنش را به انجام برساند. سرانجام کیف و روسری اش را برمی دارد و به آرامی اتاق را ترک می کند. این صحنه سرشار از یأس و سردی بود!

همان گونه که گفته شد، توانایی ما برای پیوند احساسی با دیگران برای آن که بیاموزیم اعتماد ورزیم و در برابر دوست داشتن و دوست داشته شدن انتقاد پذیر باشیم، با تجارب ما از نوازش شدن ها و در آغوش گرفته شدن های مان در کودکی رابطه مستقیم دارد. ما ملاطفت، نرمی و مهربانی را از نمونه ها و سرمشق هایی در زندگی مان می آموزیم. ما محبت را به وسیله تجربیات لطیف با دیگران می آموزیم. از لحظه ی بسته شدن نطفه، جنین در آغوش و گرمای رحم پیچیده می شود. پس از تولد ادامه ی این احساس امنیت آن قدر اساسی و مهم است که کودکی که کسی تن اش را لمس نمی کند و در آغوش اش نمی فشارد، با هر چیزی؛ عروسکی لاستیکی یا خرسی پولیشی که جانشین مادر می شود، پیوندی محکم برقرار می کند.

فعل و انفعالات شیمیایی جسم ما هنگامی که از نظر فیزیکی به اطرافیان مان نزدیک هستیم، تغییر می کند. همان گونه که به هنگام قرار گرفتن در موقعیت های تهدید کننده، بدن به روشی خودکار با ترشح فراوان آدرنالین در جریان خون سبب می شود ما بجنگیم، بگریزیم یا حمله کنیم؛ در زمان در آغوش گرفتن نیز بدن واکنش شیمیایی نشان می دهد. واکنش هایی مثل ترشح دوپامین که موجب بهبود کارکرد قلب و کلیه ها می شود. بنابراین اگر آموخته باشیم که به نزدیکی مظنون بوده و از آن بهراسیم، بدن همان واکنش هایی را که در برابر موقعیت های تهدید کننده دارد، خواهد داشت و بنابراین درصدد فاصله گرفتن و جدایی برمی آییم. رفتارهای نزدیک و صمیمانه ی ما شرطی شده اند. اما اگر هرچه بیشتر درباره ی شعف و شادی نزدیکی با دیگر آدمیان بیاموزیم، بدن ما احساساتی نظیر آسودگی، امنیت، مهربانی، سرحال بودن و رهایی از ترس را نشان خواهد داد و روابط ما را به بهترین شکل، بهبود خواهد بخشید.  

نوازشی ساده، نیروی بالقوه ی دگرگونی یکی زندگی را داراست. در آغوش کشیدنی گرم، می تواند کنش یا واکنشی باشد که می تواند خوشبختی یک پیوند، یک خانواده و حتی یک ملت را رقم بزند.

چاپ

تعداد مشاهده (619)/نظرات (0)

تگ ها:

لطفا برای ارسال نظر وارد سایت شوید یا ثبت نام نمایید

Background Color:
 
Background Pattern: